Het is Netwandelen – Netwerkgedicht

Op 10 augustus 2018 is onder de vlag van de Special Het is Netwandelen een literaire wandeling georganiseerd in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Op verschillende plekken in het duin werd door  Gonneke Streng, wandelgids deze dag en taalliefhebber op alle dagen, een bestaand gedicht voorgedragen. Aan het einde van de wandeling is aan de deelnemers gevraagd om zelf een woord, regel of zin op te schrijven. De wandeling, de gesprekken en de woorden die door deelnemers zijn opgetekend hebben het onderstaande netwerkgedicht Zuiverende Zeewind voortgebracht.

Het is Netwandelen – foto: Marc Nico Remijn
Zuiverende Zeewind

Wat is het dat ik zoek, hier
Onder een dreigend wolkendek
Waar was ik als kind ooit vol van
En wat heeft mij gebracht tot wie ik wil zijn.

Wilde ik, gelijk Marsman, groots en meeslepend
Mijn leven zien en waar ben ik nu
Korrelig duinzand stapt zich kruiend weg
Voor en achter mij ontmoeten woorden elkaar.

Wat is het dat ik vind, hier
Omringd door ruisend gebladerte, water en wind
Knetterend contact geeft bliksemende energie
Nieuw zonlicht beschijnt verhalen, brengt ze naar buiten.

Wilde ik vooruit, de hoogte in of iets aangrenzend
Dichtbij reizen naar wat ik altijd heb verlangd
Niet alleen zijn maar samen naar nieuw elan
Wijzer filmisch teruggaan naar waar ik ooit begon.

Wat is het dat ik adem, hier
Met teugen vol zuiverende zeewind en nog veel meer
De klare taal van ontdekkende vriendschappen
Maakt mij vrij, ontrafelt spinsels in mijn brein.

Wilde ik meer weten over wat mij beweegt
Dan ben ik buitengewoon gesterkt in wat ik van binnen weet
Gelaafd en gevoed door rijk verleden vertelling
Verruim ik mijn grens en struin voort naar morgen, vanaf nu.

[Deelnemers Het is Netwandelen, Gonneke Streng]